Waarom een tekening? 

Laatst vroeg ik me af waarom het voor mij belangrijk is dat mijn werk tekenwerk is. Waarom een tekening, en niet een schilderij, sculptuur of installatie. Al denkend daarover realiseerde ik me dat tekenen en het maken van een tekening verbonden zijn met hoe ik mens kan en wil zijn. En dat mijn tekeningen en tekenen daarin ondersteunend zijn, mij een ruimte bieden daarin te mogen leren als mens. Daarover wil ik graag iets opschrijven.

In een tekening blijft elke keuze zichtbaar. Iedere lijn, iedere arcering, iedere beslissing maakt onderdeel uit van het eindresultaat. De ruimte om terug te gaan naar een eerder moment, door bijvoorbeeld te gummen, is beperkt. Dat vraagt om een open houding van mij als maker; een ogenschijnlijke fout kan (of moet) geïntegreerd worden, ik moet ermee leren leven dat deze imperfectie onderdeel uitmaakt van het werk of ik moet de keuze maken opnieuw te beginnen. Tekenen vraagt daardoor om aandacht, geduld en nuance. Ik heb geleerd om te vertragen, om minder snel te denken dat ik al weet waar een beeld naartoe moet. Om ruimte te laten voor wat tijdens het maken ontstaat.

Papier als drager speelt daarin een bijzondere rol. Het is een kwetsbaar materiaal. Het scheurt snel, kreukt gemakkelijk en onthoudt vrijwel alles wat je ermee doet. Dat vraagt om aandacht en vaak ook om voorzichtigheid. Tegelijkertijd heeft papier een beperkte draagkracht. Er komt een moment waarop het verzadigd raakt, waarop het geen nieuwe lagen meer kan opnemen, in tegenstelling tot verf en doek kan ik niet met wit eroverheen en ‘opnieuw’ beginnen. Dat omslagpunt fascineert me. Niet omdat ik het wil bereiken, maar juist omdat ik het vóór wil blijven. Zolang dat lukt heb ik keuzevrijheid. Mag ik kiezen wat er zichtbaar wordt, wat meer nadruk krijgt en wat nog kan veranderen. Wanneer het papier verzadigd is neemt die deze beslissingsruimte van me over. Precies in dat spanningsveld speelt veel van mijn tekenen zich af: tussen wat ik voor ogen heb en wat het materiaal toelaat, tussen vrijheid en begrenzing, tussen sturen en luisteren. Het papier biedt weerstand, stelt grenzen en maakt keuzes voelbaar. Ik denk dat het een van de redenen is dat ik zo graag op papier werk, het is ook best wel ploeteren. Het dwingt me voortdurend om aandachtig te blijven voor wat er ontstaat en voor wat nog mogelijk is.

Een andere belangrijke reden is de relatieve eenvoud van wat een tekening is. Vrijwel ieder mens heeft ooit getekend, vaak als kind. Nog voordat woorden en taal beschikbaar zijn ontstaat er uitdrukking via beeld. Tekenen behoort tot de meest basale menselijke handelingen. Voor mij als kunstenaar voelt het bijzonder en waardevol om bij dat begin te mogen blijven. Dat het dat ‘eerste’ en ‘eenvoudige’ mag zijn en blijven.
Het vaak monumentale formaat van mijn tekeningen onderstreept voor mij de waarde van de tekening zelf en van het feit dát het een tekening is. Ik wil laten zien: kijk, dit mag ook. Een tekening hoeft niet klein, vluchtig of bescheiden te zijn. Het mag groot zijn, ruimte innemen en aandacht vragen. Dat iets zo eenvoudigs als een tekening op papier kan uitgroeien tot een wereld waar je als maker én als kijker even in kunt verblijven. Mij stemt dat hoopvol. Die ruimte wil ik maken, serieus nemen én benutten.

Lien van Nuil
1 september 2026